Art. 148 kodeksu karnego – zabójstwo

Art. 148 kodeksu karnego
§ 1. Kto zabija człowieka, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto zabija człowieka:

  1. ze szczególnym okrucieństwem,
  2. w związku z wzięciem zakładnika, zgwałceniem albo rozbojem,
  3. w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie,
  4. z użyciem materiałów wybuchowych,
    podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 3. Karze określonej w §2 podlega, kto jednym czynem zabija więcej niż jedną osobę lub był wcześniej prawomocnie skazany za zabójstwo oraz sprawca zabójstwa funkcjonariusza publicznego popełnionego podczas lub w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych związanych z ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

§ 4. Kto zabija człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Zabójstwo jest przestępstwem określonym przez ustawodawcę w art. 148 kodeksu karnego. Zabójstwa dopuszcza się sprawca, który zabija innego człowieka. W art. 148 § 4 k.k., ustawodawca określił tzw. zabójstwo typu uprzywilejowanego, którego dopuszcza się każdy kto zabija człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, czyli gdy mamy do czynienia z tzw. afektem fizjologicznym oraz silnym wzburzeniem usprawiedliwionym okolicznościami zewnętrznymi, które z perspektywy ocen społecznych mogą zasługiwać na pewne zrozumienie.

Z orzeczenia sądów:

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25.09.2014 roku, sygn. akt II AKa281/14

„Choć szczególne okrucieństwo najczęściej będzie się wiązać z określonym, odczuwalnym cierpieniem ofiary, to jednak nie są to pojęcia synonimiczne. Ta ostatnia część rozważań prowadzi zatem do wniosku, że za szczególnie okrutne w rozumieniu art. 148 § 2 pkt 1 k.k. uznać należy również te zachowania, które są podejmowane w stosunku do osoby jeszcze żyjącej, ale już nieprzytomnej lub pozostającej w głębokim upojeniu alkoholowym, a więc niezdolnej do odczuwania cierpienia psychicznego wskutek poniżających wypowiedzi sprawcy, a czasem niezdolnej do odczuwania także i cierpienia fizycznego, których to cierpień zadanie ofierze objęte było jednak zamiarem sprawcy. Skazanie za zabójstwo popełnione „ze szczególnym okrucieństwem” (art. 148 § 2 pkt 1 k.k.) wymaga wykazania, że nie tylko znamię czasownikowe, ale także i samo znamię „szczególnego okrucieństwa” objęte było zamiarem bezpośrednim bądź ewentualnym sprawcy.”