Art. 190 kodeksu karnego – groźba karalna

Artykuł 190 kodeksu karnego

§ 1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Groźba karalna jest przestępstwem określonym przez Ustawodawcę w art. 190 kodeksu karnego. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo groźby karalnej podlega ten kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej. Nie będzie zatem podlegał odpowiedzialności ten, który grozi popełnieniem wykroczenia. Groźba może być wyrażona w każdy sposób słownie, gestem itd., ważnym elementem jest to, że musi ona dotrzeć do adresata w taki sposób, że wzbudzi ona uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona.

Ważnym elementem jest fakt, że bez znaczenia jest to, czy sprawca miał możliwość spełnienia swojej groźby, bowiem liczy się jedynie uzasadnione przekonanie pokrzywdzonego co do możliwości realizacji tej groźby.

Z orzecznictwa sądów:

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt II Aka 162/14

„1. Dla zaistnienia przestępstwa groźby karalnej nie jest wymagane, by jej adresat miał pewność, był przekonany, że zapowiadane zdarzenie faktycznie nastąpi. Wystarczy, że jedynie przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, że liczy się z taką możliwością.
2. Przesłanki zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary winno się badać w odniesieniu do każdego z przypisanych oskarżonemu czynów. Stwierdzenie, że przesłanka, o której mowa w art. 60 § 3 k.k. została spełniona odnośnie jednego z przypisanych czynów, w żaden sposób nie uprawnia do konkluzji, że należy ją stosować także do innych czynów, nie spełniających warunków, o których mowa w tym przepisie. Ponadto instytucja ta nie ma zastosowania do kary łącznej.”