Art. 190a kodeksu karnego – stalking

Art.190a Kodeksu karnego

„§ 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w §1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w §1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.”

Stalking jako przestępstwo został określony przez Ustawodawcę w art. 190a kodeksu karnego. Stalkingiem jest zarówno uporczywe nękanie innej osobę lub podszywanie się pod inną osobę.

Przypisanie odpowiedzialności sprawy za popełnienie przestępstwa stalkingu możliwe jest tylko wtedy, gdy dopuści się on kilku czynów naruszających sferę psychiczną człowieka, a zatem dopuści się uporczywego nękania go. Nękanie to może polegać na wysyłaniu listów, dzwonieniu, nachodzeniu, śledzeniu itp. Ważnym jest to, że sprawca nie ma zamiaru zaprzestać swoich działań pomimo prób osoby pokrzywdzonej. Ponadto sprawca swoim zachowaniem musi u pokrzywdzonego wzbudzić uzasadnione poczucie zagrożenia, obawy o własne życie lub zdrowie lub osoby jemu najbliższej.

Stalking może polegać także na podszywaniu się pod inną osobę. Najczęściej popełniane jest ono za pomocom Internetu. Sprawca popełniając to przestępstwo podszywania się pod inna osobę wykorzystując jej wizerunek, dane osobowe itp. tworząc np. konta internetowe na portalach społecznościowych.

Z orzecznictwa sądów:

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2013 roku, sygn. akt III KK 417/13

„By zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby oraz na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby zachowanie stalkera niosło ze sobą element agresji. Nadto prawnie irrelewantne jest w kontekście strony podmiotowej tego przestępstwa, czy czyn sprawcy powodowany jest żywionym do pokrzywdzonego uczuciem miłości, nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością czy chęcią zemsty. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia, czy sprawca ma zamiar wykonać swoje groźby. Decydujące jest tu subiektywne odczucie zagrożonego, które musi być oceniane w sposób zobiektywizowany.”