Artykuł 158 kodeksu karnego – bójka / pobicie

Artykuł 158 kodeksu karnego

§1. Kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§2. Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§3. Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Udział w bójce lub pobiciu został określony w art. 158 k.k.

Bójką jest starcie pomiędzy co najmniej trzema osobami, przy czym każda ze stron jest zarówno stroną atakującą i broniącą się. Z pobiciem mamy natomiast do czynienia w przypadku napaści co najmniej dwóch osób na inną osobę, a więc wtedy kiedy wyraźnie możemy odróżnić osoby atakujące od osób broniących się.

Karaniu podlega sam udział w bójce, nie jest zatem konieczne wystąpienie skutku, wystarczy samo abstrakcyjne narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku z art. 156 par 1 lub 157 k.k., a zatem można zostać skazanym za udział w bójce nawet jeśli nikt nie odniesie w niej żadnych obrażeń.

Przestępstwo z art. 158 k.k. jest przestępstwem określającym tzw. „odpowiedzialność zbiorową”, a zatem dla poniesienia odpowiedzialności karnej nie jest konieczne wykazanie, kto faktycznie i jakie zadawał ciosy, które skutkowały wystąpieniem konkretnych obrażeń. Każdy z uczestników ponosi odpowiedzialność za udział w bójce łącznie z osobą pokrzywdzoną.

Z orzecznictwa sądów:

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 28.05.2014 roku, sygn. akt II Aka 132/14

„Przepis art. 158 k.k. nie określa sposobu udziału w pobiciu (a także w bójce), co oznacza, że może to być każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę (inne osoby), jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku wskazanego w art. 156 § 1 k.k. lub w art. 157 § 1 k.k.”