Reprezentacja oskarżonego podczas tymczasowego aresztowania

Tymczasowe aresztowanie – art. 258 kpk

Tymczasowe aresztowanie jest środkiem zapobiegawczym, który można stosować w toku postępowania karnego.

Tymczasowe aresztowanie stosowane może być wobec osoby, której przedstawiono zarzuty, a więc od chwili odczytania przez prokuratora lub policjanta postanowienia o postawieniu zarzutów i wyjaśnieniu podejrzanemu o jakie przestępstwo się go podejrzewa. Tymczasowego aresztowania nie można stosować wobec osób, które są świadkami czy pokrzywdzonymi w sprawie. Istnieje natomiast możliwość, że w toku przesłuchania osoby w charakterze świadka – stawia się jej zarzuty, wówczas staje się ona osobą oskarżoną i od chwili postawienia zarzutów można wobec niej zastosować tymczasowe aresztowanie. Można również zastosować powyższy środek wobec osoby, co do której istnieje duże prawdopodobieństwo, że popełniła ona zarzucane jej przestępstwo.

Podstawowym celem stosowania tymczasowego aresztowania jest chęć zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania bądź w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa.

Głównymi przesłankami stosowania tymczasowego aresztowania określonymi w art 258 kodeksu postępowania karnego są:

  • uzasadniona obawa ucieczki lub ukrywania się oskarżonego,
  • uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne,
  • zagrożenie orzeczenia rażącej surowej kary pozbawienia wolności,
  • uzasadniona obawa, że oskarżony, któremu zarzucono popełnienie zbrodni lub umyślnego występku, popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu, a zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził.